Kościół chwalebny

Święci pustelnicy

Św. Benedykt z Nursji

Opat († 547) Wspomnienie 11 lipca

W Regule dla swoich mnichów św. Benedykt zapisał, że życie pustelnicze jest jedynie dla wybranych i wymaga wcześniejszego przygotowania przez życie we wspólnocie. Doskonale wiedział, o czym pisze, gdyż sam spędził kilka lat w odosobnieniu. Tuż po tym, jak podczas lekcji nagle wstał i opuścił salę, a potem Rzym, zamieszkał w Enfide, a następnie wyruszył w góry i tam osiadł w niedostępnej grocie w Subiaco. Mieszkał tam sam, a w żywność zaopatrywał go mieszkający w niedalekim klasztorze mnich Romanus, on też dał Benedyktowi habit. Codziennie przychodził potem pod grotę i przywiązywał do zwisającego z niej sznura kawałek chleba, który zaoszczędził z przydzielonej sobie porcji. Trwało to trzy lata. Pozbawiony kontaktu z ludźmi, często głodujący pustelnik poznawał coraz lepiej Boga i swoje serce. Kiedy Bóg uznał, że osiągnął już odpowiednią dojrzałość, Benedykta odnalazł (prowadzony Bożym natchnieniem) mieszkający w pobliżu kapłan. Za nim przyszli kolejni ludzie, by korzystać z mądrości pustelnika, a w końcu zyskał uczniów – takie są początki wspólnoty, dla której napisał Regułę. Choć nie wiemy dokładnie, czego doświadczył jej autor w grocie w Subiaco, to jednak wnioskując z treści tego dokumentu, znał bardzo dobrze słabość ludzkiej natury i potrafił odnaleźć złoty środek między wymaganiami i pobłażliwością. Pustelnia nie poszła na marne.

Św. Benedykcie,
naucz nas tak żyć, byśmy zdobyli mądrość serca!